Meidoorn tegen hartkwalen

Meidoorn versterkt de doorbloeding van de hartspier en gaat ritmestoornissen tegen. Het wordt in vergelijking met andere middelen bij hartaandoeningen goed verdragen. Bovendien is langdurig gebruik onschadelijk.

Meidoorn is een heel multifunctioneel middel bij hartkwalen en is in dat opzicht uniek. Terwijl vooral synthetische hartmedicijnen zeer gericht werken, kan meidoorn bij een breed spectrum aan hartaandoeningen worden toegepast. Dit met succes en zonder bijwerkingen!

De zeer goede werking van meidoorn bij hartinsufficiëntie in de stadia I en II is veelvuldig bewezen en erkend. Ook bij functionele hartklachten kan meidoorn baat hebben.

Het effect is langzaam merkbaar, soms pas na 6-8 weken, maar na het stopzetten van het gebruik blijft meidoorn nog lange tijd actief. Vooral mensen op leeftijd hebben veel baat bij meidoorn!

Hartinsufficiëntie of hartzwakte

Ademnood en hartjagen zijn tekenen van hartinsufficiëntie, ook wel hartzwakte of hartspierzwakte geheten.

De hartzwakte gaat vaak gepaard met een sterke hoestprikkel of met ophoping van water in het weefsel, die zich voordoet in de vorm van bulten, meestal op de voeten en de onderbenen.

De ziekte wordt naargelang de ernst onderverdeeld in 4 stadia. Lichte hartinsufficiëntie in stadium I kan alleen worden geconstateerd door een arts. Vaak heeft de patiënt in dit stadium nog geen klachten. In stadium II worden de symptomen pas merkbaar bij flinke belasting, in stadium III al bij geringe belasting en in fase IV kan elke belasting al onmogelijk zijn.

De mogelijke oorzaken van hartzwakte zijn: chronische, vnl ongelijkmatige, arbeidsbelasting; hoge bloeddruk, zuurstofgebrek in de hartspier, een aangeboren hartafwijking, ontstekingen door virussen of bacteriën, maar ook alcohol, medicijnen of andere gifstoffen kunnen het hart dermate verzwakken dat het niet meer in staat is het bloed dat de aders aanvoeren, volledig in de slagaders te pompen. het gevolg is dat het organisme niet meer in voldoende mate zuurstofrijk bloed krijgt.

Hartritmestoornissen

Een gezond hart slaat 60 tot 90 maal per minuut. Bij een snellere, langzamere of onregelmatige hartslag wordt gesproken over hartritmestoornissen. Deze kunnen verschillen en variëren van sporadische, onschuldige ‘hartkloppingen’ tot een acuut levensbedreigende hartblokkade of fladderen.

Er zijn veel mogelijke oorzaken. Hartritmestoornissen zijn geen op zichzelf staande aandoening, maar het gevolg van verschillende onderliggende ziekten. Deze kunnen de hartspier zelf treffen, maar ook de schildklier of de elektrolytenhuishouding. Ook nerveuze invloeden spelen een grote rol, vooral psychosociale stress.

Functionele hartklachten

Bij functionele hartklachten doen zich net zulke symptomen voor als bij de eerder beschreven hartziekten: onrustige tot zeer snelle hartslag, gevoel van beklemming op de borst, angst en paniek, onrust en plotselinge sterke transpiratie. Desondanks de symptomen kan een arts geen organische hartaandoening vaststellen.

De oorsprong van de klachten is psychisch, waarbij stress een aanzienlijke rol speelt, evenals een flinke lichamelijke onevenwichtigheid als gevolg van een verkeerde levenswijze.